เรากับแฟน คบกันมา 3 ปี อยู่ด้วยกันตลอดแต่ตอนนี้แยกกันอยู่ 4 เดือนแล้ว เขาต้องกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพราะติดทหารเราลองไปอยู่กับเขาแล้วที่ต่างจังหวัดแต่มันหางานยากและเราไม่ชินเลยขอกลับบ้านที่กรุงเทพ
ตั้งแต่แยกกัน เขามาๆหายๆไม่ค่อยตอบแชท เราเองก็บอกเลิกไปหลายครั้งหวังให้เขาปรับตัว แต่พอเขามาง้อแค่แแบเดียวเราก็ใจอ่อนแล้ว ค้างคากันอยู่แบบนี้มา 2-3 เดือนแล้ว
เขาเป็นทั้งความสุขและความทุกข์ของเรา เรารักเขามากๆ เพราะชีวิตเรามีแค่เขาคนเดียว เมื่อก่อนเขาคือคนที่รักเรามากที่สุดอยู่ข้างๆเราตลอด ปัญหาครอบครัวที่เราเจอมาตลอด 20 ปี พอมีเขาเข้ามามันทำให้เรามีความสุขและเหมือนมาเติมเต็มความอบอุ่นกับสิ่งที่เราขาดให้ไป
แต่เวลาที่เขาหายไปเราจะร้องไห้และมีความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังเปลี่ยนไป หลายๆครั้งเราทนความทุกข์นั้นไม่ไหวจนต้องปลดบล็อกและกลับไปคืนดีกับเขา บางครั้งก็ทักไปตัดพ้อกับเขาเพื่อให้เขาเห็นใจเราหวังว่าเขาจะเข้าใจในสิ่งที่เราพูดและปรับตัว
เขาไม่เคยพูดว่าไม่รักเราแล้ว มีแต่บอกว่ารัก ขอโทษ จะปรับตัว แต่การกระทำเขาสวนทางหมด ผ่านไปวันเดียวสิ่งที่เขาพูดก็เหมือนเขาลืมหมดแล้ว
วันนี้เขาออกไปเที่ยวกับพวกเพื่อนๆเขา เขาไม่ตอบแชทเราตั้ง 2 ทุ่ม แต่ประมานตี 1 กว่าๆเราเห็นว่าเขาโทรหาเพื่อนผู้หญิง เป็นคนที่เราก็รู้จัก
เราทั้งโกรธและเสียใจจนตอนนี้สั่นไปหมด เราเลยบล็อกเขาทุกช่องทาง เหมือนที่ผ่านมา แต่ที่จะไม่เหมือนเดิมคือครั้งนี้อาจจะเลิกจริงๆเพราะเขาคงไม่ได้สนใจเราแล้ว เขาคงไม่มาง้อเรา ต่อให้เราปลดบล็อกและทักไปตัดพ้อยังไง เพราะเขาคงคุยกับผู้หญิงคนนั้นและไปเที่ยว งานไหลเรือไฟด้วยกัน (จังหวัดสกล)
คำถามตอนนี้คือเราจะประคองตัวเองยังไงให้อยู่ได้ ขอแค่เจ็บน้อยกว่านี้ก็ยังดี เราไม่อยากเอาความสุขของตัวเองไปฝากไว้ที่ใครแล้ว ต่อให้เราจะต้องตัวคนเดียวเราก็ยอมแล้วตอนนี้
ทำไมอกหักมันเจ็บขนาดนี้คะ
แก้ไขข้อความเมื่อ