ผมได้เจอกับน้องคนนึงที่เคยรู้จักกันเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้วชื่อน้ำ (ชื่อสมมติ) ตอนนั้นผมเรียนจบวิศวะ จบออกมาช่วงประเทศไทยกำลังฟื้นตัวจากวิกฤตเศรษฐกิจพอดี ก็เลยอาศัยทำงานโรงงานเล็กๆ เงินเดือน 9 พันกว่าบาท ยังโชคดีที่ได้มรดกจากพ่อเป็นรถเก๋ง 1 คัน ตอนนั้นผมรู้จักกับน้ำและก็กำลังเตรียมวางแผนชีวิต แต่ก็ต้องมาสะดุดเพราะมีเด็กช่างมาจีบน้ำ สุดท้ายน้ำก็เลือกที่จะคบคนหล่อเท่ห์แต่ครบสูตร(กินเหล้า, สูบบุหรี่, ติดทั้งพนันบอลและไฮโล, เจ้าชู้) สมมติว่าชื่อเอ็ม
หลังจากผิดหวังกับน้ำและพ่อก็มาเสียไปอีกคน ผมก็เลยลาออกไปบวชอยู่พักนึง ก่อนจะได้กลับมาทำงานที่ใหม่ ชีวิตเหมือนตื่นจากฝันเลยครับ จากเงินเดือน 9 พันกว่า ขยับขึ้นไปเป็น 3 หมื่นกว่า (ผมเชื่อท่านเจ้าวาสที่บอกว่าให้อยู่จนครบกำหนดแล้วค่อยสึก ชีวิตจะมีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น)
จนเมื่อวานผมก็ไปเจอกับน้ำโดยบังเอิญและได้ฟังเรื่องราวต่างๆ ฟังแล้วก็ได้แต่ปลงกับชีวิต
พอผมออกจากที่ทำงานเดิมได้ปีกว่าๆ เอ็มมันก็โดนไล่ออกเพราะขโมยของในบริษัทออกไปขายเพื่อไปใช้หนี้พนัน และน้ำก็โดนเหมารวมไปด้วยจนต้องออกไปพร้อมกัน เอ็มกับน้ำย้ายไปอยู่ด้วยกัน แรกๆก็เหมือนจะดีครับ พักหลังก็ทะเลาะกันบ่อยเพราะนิสัย(สันดาน)ของเอ็มที่ไม่เปลี่ยนแปลง ในที่สุดก็ต้องเลิกกัน สุดท้ายน้ำก็มาได้สามีอายุ 60 กว่า ขับแท็กซี่ น้ำและสามีของน้ำไม่มีที่พักเป็นหลักแหล่ง เช่าบ้านรายเดือน ถ้าไม่มีเงินค่าเช่าบางทีก็ต้องอาศัยนอนในรถบ้าง หาห้องเช่ารายวันบ้าง
หลังจากได้ฟังเรื่องราวแล้ว สิ่งที่ผมคิดได้ตอนนี้คือถ้าน้ำเลือกผมในตอนนั้นก็คงมีชีวิตที่ดี ไม่ต้องเร่ร่อนแบบนี้ คิดซะว่าเป็นเวรเป็นกรรมก็แล้วกัน กรรมใครก็กรรมมัน น้ำเลือกเส้นทางชีวิตของน้ำเอง มันจะดีจะร้ายยังไงน้ำก็ต้องยอมรับในสิ่งที่ตนเองเลือก
อยากฝากถึงหลายๆคนที่ผิดหวังกับชีวิตรัก อย่าไปโศกเศร้าหรือเสียใจจนขาดสติทำร้ายตัวเองหรือคนรอบข้าง บางทีการที่เราผิดหวังในครั้งนี้อาจจะทำให้เราได้พบสิ่งที่ดีกว่าในวันข้างหน้า